Utanma dostum

Anlamiyorum, anlayamiyorum. Komik geliyor artik. Para soz konusu olunca neden hersey birden kocaman bir rekabete donuyor, beynim yetmiyor anlamaya. Akla yakin tek aciklama eksik olan biseyin kapanmasi olabilir gibi geliyor. Acaba neyin? Belki de tahmin etmek cok zor degil. 

Bardayim, arkadaslarimla egleniyoruz. Bartenderla kankaya bagladigimizdan barin onunde her zaman yerimiz hazir. Bi tip geldi, bir sekilde bir iki cumle konustuk, dondum arkadasima, her iddiasina varim bu cocuk Turk dedim. Nerden anladigimi sordu, konusmasindan dedim, bu ingilizceyi biliyorum cunku ben de oyle konusuyorum dedim. Gulduk, falan filan derken sordum cocuga, tabi ki Turk. Klasik sorular, aaa neden burdasin calisiyor musun falan filan, sonra nasil turk oldugunu anladigimi sordu bana, soyledim ingilizce konusmandan diye. Aninda savunma moduna gecti, ama ben bilmem kac sene amerika da yasadim, aksanim cok iyi, buralarda yeniden ingilizceye gecis yaptigini da belirtmek lazim. Arkasindan cat diye yapistirdi, ne kadar maas aliyorsun diye. Cevap vermedim, vermek istemedim, geyige vurdum, arkadaslarima dondum, o da birlikte geldigi insanlara. Tekrar bara gelip siparis verince konustuk yine, soylemedin ne kadar aldigini, unuttum sanma demez mi? Soylemek istemedigimi anladigini dusunmustum diye artik bende direk konustum, sen soyle bakalim, cat diye soyledi, ok iki katindan fazla dedim sadece. Ve tabi ki o an yaris icin starti vermis oldum. Benim ki primler haric dedi, benim ki de dedim, tekrar agzini acacak oldu, bak kardesim sidik yaristirmiyoruz, eglenip dans etmeye geldim ben, yaptigin isle mutluysan ustune de yeterli paran varsa ne mutlu sana gel bu konuyu kapatalim diye konuyu kapattim. Bir kac sefer daha konustuk aralarda, en sonda da gayet guzel vedalastik. Yani kotu dusunmedim, gicik olmadim insan olarak, ama bu para mevzusu, karsidaki kadinin da en az onun kadar zeki olabilecegini kabullenmek neden bu kadar zor, artik bunu anlamak benim icin sanirim basarilmasi imkansiz birsey. Gelip beni buluyor, ben bu diyalogu biliyorum zaten, her seferinde kaciyorum, bu sefer de gelip beni baska bir ulkede gittigim barda yine gelip beni buluyor, sadece bes dakika once tanistigi bir kadin bile olsa hep bir ispat cabasi. Yetersiz olma korkusu, ozguven eksikligi. Iki yol var sanirim cogunluk icin: ya kacmak ki bu da basima geldi belki bir ara yazarim, ya da daha iyi oldugunu ispatlamak. Ucuncu bir yol yok, oldugu gibi birak kalsin ustun olmak zorunda degil herhangi birimiz. Simdilik boyle biriyle tanismadim, ama vardir, bir yerlerde eminim vardir komplekslerini rafa kaldirmis birileri. Sadece henuz ben karsilasmadim.