Daha once kac sefer ayni karari alip her defasinda onunla bunu paylasip sonra kararimdan dondugumu hatirlamiyorum bile. Kabul etmem gerekiyor ki aslinda daha once hic bir zaman tam olarak alamamisim karari, ona haber vermelerim de hep bu yuzdendi zaten. Hep cirpinislardi, benim senin yerini degistirmem gerekiyor, bana zarar veriyor yaptiklarin ve hicbir zaman haketmediklerim, her ne kadar dogru hareketin bu oldugunu bilsem de birakmak istemiyorum, korkuyorum cunku yeniden baslamaktan, o yuzden sana haber veriyorum biseyler yap ikna et beni ve devam edelim kaldigimiz yerden.
Her seferinde de ikna oldum tabi ki, zaten yola ikna olmak icin cikmistim.
Ama bu sefer kararliydim gercekten, bitti dedim kendime, onu oraya ben koydum, artik ordan kaldirip ait oldugu hak ettigi yere koyma zamani. Ona hic bir sey soylemedim artik, cirpinmadim, daha onceden yaptigim gibi.
Ve dun tam bir hafta oldu, bir hafta boyunca hic gormedim, ozledim ama kararimin arkasinda durdum. Bir haftanin sonunda dun ilk defa gordum, sadece uc saniye. Icim bir ciz etti, yalan soyleyemem, cunku alisik degilim ondan sifir geyikle kuru bir gunaydin duymaya. Yerime gelince dusundum yine onu, ve yine kendime hak verdim, evet hala seviyorum onu ama ben kendim ozel bir insanim kendim icin, herkes kendi icin hayattaki en ozel insan olmali sonucta, hayatimda ozel bir yere koyduklarim da bana ona gore davranmali. Yoksa onlarin zaten o kadar yuksek bir yerde ne isi olabilir ki.
Devam dedim kendi kendime, dogru yoldasin. Etkilenmen cok normal dedim, etkilenmesem anormal olurdu, bu kadar zamani bosuna kaybetmis olurdum. Deger verdigim biri icin uzulmem, icimin ciz etmesi gayet anlasilabilir, bu da benim ona son hediyem.
Varligini hic yanimda hissedemedigim bir dosta ihtiyacim yok. Bunu ben ona artik hicbirsey anlatmadan, daha once ki cirpinislarimdan anlayip beni yeniden kazanmak icin azicik da olsa bir caba harcarsa her zaman gonlumde yeri hazir. Yok ben boyleyim derse, benim de cevabim zaten hazir: ben de boyleyim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder