Kimsenin ahini almamis olmak, sadece iyi niyetle kapatmak gozlerini.
Gozu arkada kalmamali insanin bir yerden ayrilirken ya da cikarken birinin hayatindan. Elimden geleni yaptim diyebilmeli.
Vicdan azaplari takilmamali pesine.
Hesapsiz sevebilmeli daha da onemlisi, karsiliginda sadece saf sevgi bekleyerek yaninda da bir tutam saygi, biraz sefkat ve sifir saygisizlik.
Cunku saygi bitince bir iliskide geride hicbirsey birakmiyor gonul kirikliklari aci ve ozlem disinda.
O yuzden iste sevebilmeli insan hesapsizca, bikmadan usanmadan saf sevgi nasilmis unutmadan sevebilmeli. Buyurken aslinda unutmamali o icindeki masum cocugu, hic oldurmemeli, hep ozgur birakmali onu, aradigini bulabilsin, bulunca pesinden gitsin kacirmasin diye. Pesinden gidilecek kisiyi kovalamali tabi, oyle degilse de derslerini cikartabilmeli ayni hatalari tekrar yapmamak icin. Ama uzulmemeli, korkmamali hata yapmaktan. Butun duygular insanlar icin cunku, hepsi bizi biz yapan duygular, hamurumuzu yoguran, seklimizi veren, bir daha ki sefere yogunlugumuzu artiran, degerimizi yukselten.
Yasadigimiz herseyin bir sebebi var bizi daha kotusunden koruyan, bazen gorebildigimiz bazen de sonsuza kadar belki de anlamayacagimiz sebepler.
O yuzden birakin isiniz allaha kalsin, ona kaldiysa eger sukredin. Yasamak hissedebilmek herseyiyle muhtesem bir mucize.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder