Saf, huzurlu, sonsuz omurlu

Ayin 13 u diye mi yoksa bugun sali diye mi bilmiyorum, bugun guzel baslamadi nedense benim icin. Trafigi bile sevmedim bugun, sanki diger soforlerin hepsi gerizekaliymis, her an bir hata yapabilirlermis gibi geldi. Iki uc tane gercekten vardi gerci ama onlar hep varlar zaten, o yuzden ekstra bahsetmeyi gerektiren bisey yoktu aslinda. Makyajimi bile yapmak istemedim ama ikna ettim sonra kendimi, hadi bakalim dedim, distan da guzelleselim biraz. 

Cozdum aslinda gercek sebebimi, cunku yarin istanbula gidiyorum ve gerginligimin sebebi bu. Kabul etmek istemedim basta ama sabahki toplantida verdigim tepkiyi gorunce yeter dedim, bu gerginlik sadece bana zarar, baska kimsenin bir isine yaramiyor. Toplantida dusunduklerim yanlis degil, aman yanlis anlasma olmasin ama degistirebilecegim bir sey degil. Kabul etmem gerekiyor ki gunumuz is dunyasinda bir cok sirkette oldugu gibi bizim sirkette de zeki olmak kadar onemli olan diger iki sey de ya uzun ve ince bacaklarinin olmasi ya da birinin adami olmak. Bende an itibariyle ikisi de yok ama  neyse  ki zeka kismini alllah yeterince vermis, ya da ben oyle hissediyorum, zaten onemli olan da benim hissettigim :))

Toplantidan cikinca bu kadar etkilendigimi gorunce artik duygusal durumumu kontrol altina almam gerektigini anladim. Once sorunun gercek sebebini bulup kendime itiraf etmem gerekiyordu, bulma kismi degil ama kabullenme kismi biraz zorladi beni. Yarin istanbula gidecek olmamdi asil sebep. Neredeyse bir bucuk yil sonra ilk defa gidecek olmam beni fazlasiyla germis megerse. Kabul ettim ama sorunu sonunda. Sonra basladim kendimi bu yarattigim gereksiz stresin ne kadar anlamsiz olduguna dair ikna etmeye. Tam o sirada hizir gibi imdadima bugun vedalasmaya gelen bir arkadasim yetisti, uc saat sonra iskocya'ya ucuyordu oraya yerlesmek icin, oldukca gergindi. Sakinlestirmeye calistim elimden geldigince ve tabi ki hic bir duyguyu icinde tutamayacagini soyledim ona, kendime de hatirlattim. O kadar iyi geldi ki bana da birine bunu sesli soylemek, adeta ondan cok kendime yardim ettim. Arkasinda yardim etmeye karar verdigimiz bir arkadasim icin ilk somut adimimi attim, sonra kuafor fasli geldi, ardindan burdan beni arayip yarin icin iyi yolculuklar dileyenler, istanbuldaki insanlarla son program konusmalari, vee cok sevdigim iki arkadasimin benim gelisimi sabirsizlikla beklediklerini ogrenmek. Paha bicilemez. 

Evet hayatimda birsey eksik sadece, huzurlu mutlu bir ask, ama geri kalan herseyi fazlasiyla biriktirmisim yanimda. Ve bir dilek tutacagim simdi soz verdigim gibi pazar gunu kahvaltida aciklamak uzere. Herseyin en iyisini hakettigime inaniyorum, o yuzden de hayatimdaki butun guzelliklerin yanina bir de saf huzurlu sonsuz omurlu bir ask istiyorum.